25 oktober 2013. blogsite terug gevonden

Jee, wat een verrassing, dit was er ook nog, van mij..2 jaar geleden voor t laatst geweest. Wat vliegt de tijd :)
Ik ga er weer wat van maken , mijn eigen site volstoppen met mijn eigen dingetjes , heb er zin in.. groetjes Dorien

mijn favourieten

Een update

Vandaag is Lourens alweer 3 1/2 week in Barcelona. "Als ik toch stage moet lopen dan maar in een leuke stad '" Voor 5 maanden werken bij een bedrijf dat websites maakt voor Spaanse bedrijven. Samen met 2 klasgenoten in een leuk appartement in de Avinguda Diagonal.  Overwinteren in de Spaanse winterwarmte is niet gek voor een knul van 22 met een serieuze kouallergie.
We blijven met zijn drietjes over. Vader, moeder en ons enige kind samen.De sfeer is ongelooflijk anders. Dit kind kent geen traumatische gebeurtenissen, heeft geen gekke vader of moeder, heeft geen scheiding meegemaakt zoals al onze andere kinderen. Ik moet echt wennen aan de ongecompliceerdheid van deze volwassen ogende 16-jarige. Nu pas, nu het rijk van hem is komt hij veel beter tot zijn recht en net op tijd. Hij zit in zijn examenjaar en kan wel wat aandacht en steun gebruiken. Vooral de aandacht doet hem goed, hij heeft alles wel onder controle, staat er goed voor. Ik smelt als ik hem zie, het is onmogelijk niet van hem te houden.
Ik intussen, kom tijd tekort.Met 2 banen en een intensieve hobby schipper ik met tijd. Vooral als ik het niet heb. Als ik vrije dagen heb weet ik weer niet wat ik ermee aan moet en zit ik uren spelletjes te doen. In mijn achterhoofd roepen de mensen die een tas bij mij besteld hebben wanneer hij klaar is. Ik luister niet. Pas als ik weer naar mijn werk moet krijg ik zin om te naaien.

Van zulke dingen bijvoorbeeld. In allerlei kleuren. Wat begon als een grapje is aan het uitgroeien tot serieuze handel. Al verkoop ik ze voor een habbekrats, het staat niet in verhouding tot de uren waarmee ik bezig ben. 1 Tas kost anderhalve dag, met onderbrekingen natuurlijk, de prijs is een tientje, een lachertje. Gelukkig maar..

Genieten van wat er is.

Zonder dat ik er erg in had heeft mijn leven toch weer zin gekregen. Op 25 mei werd ik 53 en ik vierde het met Shanna, mijn oudste dochter met haar man Bjorn, en Luna en Mente, haar 2 kinderen. Fons mijn man had de avond ervoor slingers opgehangen die hij zelf gekocht had. Het gebaar ontroerde me, we hebben zware jaren achter de rug. Mijn oudste zoon Berry kwam met Fons zijn oudste zoon, Sander. Sander is al een jaar of 4 niet meer bij ons geweest, die avond bleek dat ook hij een hele moeilijke tijd achter de rug had en nergens meer heen durfde. Fons was zo blij om zijn zoon weer te zien, hij heeft hem zo gemist. Ook daar genoot ik van, de blijdschap van Fons, ik beschouwde het als een onverwacht mooi verjaardags kado, misschien nog wel mooier dan de laptop waar ik nu op zit te typen. Natuurlijk waren Lourens, de jongste zoon uit mijn eerste huwelijk, en Nathan, de enige zoon van Fons en mij, erbij, ze wonen nog thuis.
Shanna ging op tijd weg, de kinderen moesten de volgende dag weer naar school en wij bleven over met de jongens. 4 Jongens met gedeelde moeder of vader, stief- of halfbroers en nog nooit zo eensgezind gezien. Éen zoon en één dochter ontbraken. Mijn zoon Adriaan omdat hij in Leeuwarden studeert en mijn dochter Aletta omdat ze ervoor gekozen heeft mij nooit meer te willen zien. Al 5 jaar was dat laatste de angel in elke samenkomst van mijn gezin. Haar te moeten missen om iets wat ik niet aan haar uit mag leggen, ze wil het niet horen, domineerde 5 lange jaren mijn leven. Tot deze verjaardag en ik genoot van wat er wel was. Voor het eerst zo duidelijk dat Shanna me later zei dat ik helemaal liep te stralen. En ik ben dankbaar dat het licht eindelijk weer terug is in mijn leven.