Zonder dat ik er erg in had heeft mijn leven toch weer zin gekregen. Op 25 mei werd ik 53 en ik vierde het met Shanna, mijn oudste dochter met haar man Bjorn, en Luna en Mente, haar 2 kinderen. Fons mijn man had de avond ervoor slingers opgehangen die hij zelf gekocht had. Het gebaar ontroerde me, we hebben zware jaren achter de rug. Mijn oudste zoon Berry kwam met Fons zijn oudste zoon, Sander. Sander is al een jaar of 4 niet meer bij ons geweest, die avond bleek dat ook hij een hele moeilijke tijd achter de rug had en nergens meer heen durfde. Fons was zo blij om zijn zoon weer te zien, hij heeft hem zo gemist. Ook daar genoot ik van, de blijdschap van Fons, ik beschouwde het als een onverwacht mooi verjaardags kado, misschien nog wel mooier dan de laptop waar ik nu op zit te typen. Natuurlijk waren Lourens, de jongste zoon uit mijn eerste huwelijk, en Nathan, de enige zoon van Fons en mij, erbij, ze wonen nog thuis.
Shanna ging op tijd weg, de kinderen moesten de volgende dag weer naar school en wij bleven over met de jongens. 4 Jongens met gedeelde moeder of vader, stief- of halfbroers en nog nooit zo eensgezind gezien. Éen zoon en één dochter ontbraken. Mijn zoon Adriaan omdat hij in Leeuwarden studeert en mijn dochter Aletta omdat ze ervoor gekozen heeft mij nooit meer te willen zien. Al 5 jaar was dat laatste de angel in elke samenkomst van mijn gezin. Haar te moeten missen om iets wat ik niet aan haar uit mag leggen, ze wil het niet horen, domineerde 5 lange jaren mijn leven. Tot deze verjaardag en ik genoot van wat er wel was. Voor het eerst zo duidelijk dat Shanna me later zei dat ik helemaal liep te stralen. En ik ben dankbaar dat het licht eindelijk weer terug is in mijn leven.
